Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση στον Παναρκαδικό τη δεδομένη στιγμή χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα οξύμωρη συγκριτικά με την πορεία και τη δραστηριότητα των «πρασίνων» στη διάρκεια της σεζόν. Στη διάρκεια της χρονιάς η ομάδα του «τριφυλλιού» είχε πρωταγωνιστική παρουσία στη Γ’ Εθνική κατηγορία κατακτώντας μάλιστα την 4η θέση στο βαθμολογικό πίνακα και με δυνατότητες για κάτι παραπάνω. Ολοκλήρωσε τη χρονιά χωρίς ο σύλλογος να χρωστάει ουσιαστικά σε κανέναν με εκκρεμότητες που είναι θέμα χρόνου να «κλείσουν». Ο κόσμος δε, έδωσε αξιόλογη παρουσία στο γήπεδο κατά εκατοντάδες, στηρίζοντας με την παρουσία του την προσπάθεια των παικτών των «πρασίνων».

Κι όμως τη δεδομένη στιγμή ο σύλλογος βρίσκεται σε διοικητικό «αδιέξοδο» χωρίς ούτε μία υποψηφιότητα ύστερα από δύο απόπειρες εκλογής νέου Διοικητικού Συμβουλίου. Η συγκεκριμένη εξέλιξη τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες δεν τιμά σε καμία περίπτωση την ιστορία του Παναρκαδικού και προκαλεί μεγάλο προβληματισμό για το πώς γίνεται να ενδιαφέρονται τόσο λίγοι άνθρωποι τη δεδομένη στιγμή. Ιστορία περίπου 93 χρόνων δεν αξίζει εικόνες προσέλευση 10-15 ανθρώπους στις διαδοχικά άκαρπες Γενικές Συνελεύσεις.

Τα ερωτηματικά που περιφέρονται στο μυαλό αρκετών φίλων της ομάδας είναι αρκετά… Θα υπάρξουν υποψηφιότητες σε λίγες ώρες (το βράδυ της Δευτέρας 15/06) ή οι εξελίξεις στην ομάδα θα περάσουν στην αρμοδιότητα του Πρωτοδικείου; Υπάρχουν πρόσωπα που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν διοικητικά την ομάδα, και αν ναι γιατί δεν έχουν εκδηλώσει τις προθέσεις τους μέχρι σήμερα, περιμένοντας η κατάσταση να φτάσει στα άκρα;

Η αλήθεια είναι ότι οι εποχές για ένα ερασιτεχνικό σωματείο είναι δύσκολες. Η πανδημία του κορωνοϊου ήρθε για να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα και ως ένα βαθμό είναι αναμενόμενο κάποιοι άνθρωποι να είναι επιφυλακτικοί στο να αναλάβουν τις τύχες της ομάδες. Η ιστορία των τελευταίων ετών ωστόσο έχει αποδείξει ότι ο Παναρκαδικός μέχρι σήμερα δεν έχει επιβιώσει από «σωτήρες» επενδυτές που ήρθαν βάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Έχει επιβιώσει από την αγάπη ανθρώπων που ανέλαβαν χωρίς ουσιαστικά χρήματα την διοίκηση της ομάδας, αλλά έτρεξαν ουσιαστικά σε όλα τα μέτωπα βάζοντας το σύλλογο πάνω από συμφέροντα και πρόσωπα. Αφιέρωσαν χρόνο, έφεραν χορηγίες στην ομάδα που βοήθησαν μικρές και μεσαίες χορηγίες, κατάφεραν να πουλήσουν διαρκείας και έπεισαν τον κόσμο ότι αξίζει να έρθει στο γήπεδο για να δει την ομάδα. Έχει επιβιώσει από ανθρώπους που διοικητικά φρόντισαν στο τέλος της θητείας τους η ομάδα να μην είναι χρεωμένη προς τρίτους.

Είναι «ουτοπικό» λοιπόν να πιστεύει κάποιος ότι στον Παναρκαδικό θα έρθει ένας ισχυρός επενδυτής, που θα βάλει χρήματα, θα ανεβάσει κατηγορίες την ομάδα και θα μεταμορφώσει την ιστορική έδρα της ομάδας σ’ ένα σύγχρονο γήπεδο. Ο Παναρκαδικός δεν περιμένει αύριο στη Γενική Συνέλευση να αναλάβουν διοίκηση πρόσωπα για να ρίξουν αποκλειστικά από την τσέπη τους χρήματα. Μακάρι να εμφανίζονταν δύο άντρες όπως συνέβη στον Αστέρα πριν 17 χρόνια για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας του συλλόγου.

Για να είμαστε ρεαλιστές, ο Παναρκαδικός ως ένα από τα χιλιάδες ποδοσφαιρικά ερασιτεχνικά σωματεία στην Ελλάδα του 2020, θα συνεχίσει να «επιβιώνει» από την στήριξη του φίλαθλου κοινού και την στήριξη της ομάδας από την τοπική κοινωνία και τους τοπικούς κατά κύριο λόγω επιχειρηματίες. Κυρίως θα συνεχίσει να επιβιώνει όταν συνεχίσει να διοικείται από πρόσωπα που μπορεί να μην έρθουν με ρόλο επενδυτών, αλλά θα αγαπούν πραγματικά το σύλλογο και θα τρέξουν γι’ αυτόν σε όλα τα επίπεδα. Άνθρωποι που θα τρέξουν για να εξασφαλίσουν τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους με τους συνήθεις τρόπους που αναφέραμε παραπάνω (διαρκείας, κόσμο στο γήπεδο, χορηγούς, διεκδίκηση και εξασφάλιση επιχορηγήσεων, παρεμβάσεις στο γήπεδο κ.λπ). Άνθρωποι που θα προσπαθήσουν να «χτίζουν» μια ομάδα που θα αγαπάει το φίλαθλο κοινό και θα προσπαθεί να παίζει ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο. Το σημαντικότερο όμως είναι να αναλάβουν άνθρωποι που θα κρατήσουν «καθαρή» την ομάδα που δεν θα κουβαλάει χρέη και οφειλές προς τρίτους, όπως είχε συμβεί τόσες και τόσες φορές στο μακρύ ως προς τη διάρκεια παρελθόν.

 

Υ.Γ.

Η μακρά ιστορία του Παναρκαδικού έχει «διδάξει» ότι τα χρήματα εκτός από επιτυχίες και ένδοξες στιγμές, αρκετές φορές έφεραν αβεβαιότητα, χρέη και σειρά ετών κακής φήμης η οποία είχε «κατακαθίσει σαν ρετσινιά» πάνω στη φανέλα της ομάδας!

Στις πολύ δύσκολες στιγμές όμως άνθρωποι που αγάπησαν πραγματικά την ομάδα, χωρίς χρήματα, «πάλεψαν» με διάφορους άλλους τρόπους και κατάφεραν να «σώσουν» το σύλλογο από «αφανισμό», όπως φυσικά και οι απλοί φίλαθλοι των «πρασίνων».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here