Πριν λίγες ώρες η νεαρή αθλήτρια της ΓΕΑ Βασιλική Σταθακοπούλου κατάφερε να κάνει πραγματικότητα ένα από τα μπασκετικά της όνειρα, καταφέρνοντας να βρεθεί σ’ έναν μεγάλο Ελληνικό σύλλογο. Συγκεκριμένα την περασμένη Δευτέρα 10/06 επισημοποιήθηκε η συνεργασία της με τον Ολυμπιακό και πλέον από την επόμενη αγωνιστική περίοδο θα αγωνίζεται στα τμήματα υποδομής των «ερυθρολεύκων». Μια σημαντική στιγμή που ήρθε λίγες μέρες μετά την συνεργασία της συναθλήτριάς της Έφης Γκατζιώλη στον ΠΑΟΚ!

Με το άκουσμα της συγκεκριμένης είδησης το μυαλό μου πήγε πίσω περίπου 4,5 χρόνια στον Οκτώβριο του 2014, όταν η προσπάθεια που κατέβαλε τότε η Βασιλική με τον αδερφό της Άρη, μου έδωσαν το έναυσμα να κάνουμε μια συνέντευξη για την εφημερίδα «Αρκαδικές Ειδήσεις» στις οποίες εργαζόμουν τότε. Ο λόγος το γεγονός ότι σε νεαρή ηλικία με τη βοήθεια του πατέρας τους ιερέα Δημήτριο Σταθακόπουλο, τα παιδιά μετακινούνταν 4-5 φορές την εβδομάδα από το χωριό που έμεναν Λευκάσιο Κλειτορίας στην Τρίπολη, προκειμένου να προπονούνται ή να αγωνίζονται με τις ομάδες που ανήκαν.

Δεν ξέρω πόσα παιδιά θα είχαν την ψυχική δύναμη να ταξιδεύουν τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας 1 συν 1 ώρα δρόμο για να ασχοληθούν με το αγαπημένο τους άθλημα όπως το Μπάσκετ. Η Βασιλική Σταθακοπούλου στην προκειμένη περίπτωση ακολουθώντας το μπασκετικό της όνειρο μέχρι και φέτος, τηρούσε το συγκεκριμένο δρομολόγιο σχεδόν καθημερινά από το 2013-2014 έως σήμερα συμμετέχοντας στις προπονήσεις και στις επίσημες αγωνιστικές της υποχρεώσεις με την ομάδα της. Πολλές φορές ερχόταν στην Τρίπολη με τον πατέρα της για έστω μία ώρα ατομικής προπόνησης και μετά πάλι πίσω στο Λευκάσιο!

Με τη δουλειά, το πείσμα, την υπομονή και αρκετές θυσίες κατάφερε να βελτιωθεί, να εξελιχθεί, να συμμετάσχει σε Αναπτυξιακά τουρνουά της ΕΟΚ, καθώς και να αγωνιστεί με την ομάδα της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ και πριν λίγες ώρες να αποτελεί αθλήτρια της ομάδας του Ολυμπιακού. Δεν γνωρίζω αν η Βασιλική καταφέρει τελικά να αναδειχθεί σε μια μεγάλη αθλήτρια στο Ελληνικό Μπάσκετ, αλλά το σίγουρο για την ώρα είναι ότι, ό,τι κατάφερε μέχρι σήμερα αποτελεί συνέπεια των κόπων και των θυσιών της. Κι αυτή είναι μια ακόμη περίπτωση στον αθλητισμό, πως αν θέλεις κάτι πολύ μπορείς να το πετύχεις με την ανάλογη δουλειά, «θυσίες», υπομονή και επιμονή.

Παρακάτω αναδημοσιεύω εκείνη τη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε πριν 4,5 χρόνια στις «Αρκαδικές Ειδήσεις», απλά για να καταλάβουμε ότι το όνειρά μας αν το θέλουμε πραγματικά πραγματοποιούνται.

 

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014 – Αρκαδικές Ειδήσεις

Για κάποια παιδιά οι αξίες του αθλητισμού σημαίνουν… πολύ περισσότερα!

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Φώτης Αλεξόπουλος.

Είναι γνωστό λίγο-πολύ σε όλους τι σημαίνει αθλητισμός! Ποια είναι τα οφέλη του στον άνθρωπο και παράλληλα σε τι μεγάλο ποσοστό αυτός έχει θέση στη ζωή και την καθημερινότητα πολύ μεγάλου ποσοστού ανδρών και γυναικών! Από αυτούς που το κάνουν καθαρά για θέμα υγείας και άθλησης, μέχρι εκείνους που αποτελεί τρόπο ζωής ή ακόμη και επάγγελμα μέσω του πρωταθλητισμού. Σε επίπεδο ερασιτεχνικού αθλητισμού όπου οι αξίες του είναι σίγουρα πιο «αγνές», πολλά είναι τα παιδιά που μέσα από αυτόν θέλουν να κερδίσουν πράγματα όπως η σωματική και ψυχική υγεία, η καλλιέργεια χαρακτήρα, ακόμη και οι διακρίσεις στα πλαίσια της ευγενούς άμιλλας και του «Ευ Αγωνίζεσθαι». Κάποια παιδιά «θυσιάζουν» πράγματα στην καθημερινότητα τους περισσότερο από άλλα, προκειμένου να ασχολούνται με τον αθλητισμό. Ταυτόχρονα οι «θυσίες» που κάνουν αυτά τα παιδιά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους.

Δύο από τα παιδιά λοιπόν που ταπεινή μας άποψη είναι ότι «θυσιάζουν» πολλά πράγματα προκειμένου να ασχολούνται με τον αθλητισμό είναι και τα αδέρφια Βασιλική και Αριστείδης Σταθακόπουλος, που αγωνίζονται στην ομάδα κορασίδων της Άμιλλας και στην ομάδα του Απόλλωνα Τρίπολης αντίστοιχα όσον αφορά το άθλημα του μπάσκετ. Τα δύο αδέρφια ζουν στο χωριό Λευκάσιο Καλαβρύτων και πηγαίνουν σχολείο στην Κλειτορία. Η ιδιαιτερότητα της Βασιλικής και του Άρη σε σχέση ίσως με κάποια άλλα παιδιά της ηλικίας τους, είναι ότι σχεδόν σε καθημερινή βάση, κάνουν ταξίδι μίας ώρας για να προπονηθούν με τις ομάδες τους στην Τρίπολη! Το Λευκάσιο Καλαβρύτων απέχει από την Αρκαδική πρωτεύουσα συνολικά 61,3 χιλιόμετρα επαρχιακού δρόμο χωρίς την πολυτέλεια ενός υπερσύγχρονου και ασφαλούς αυτοκινητόδρομου. Κατά συνέπεια είναι αναγκασμένα προκειμένου να κάνουν αυτό που αγαπούν πολύ, να πραγματοποιούν μία ώρα δρόμο ταξίδι μέχρι την Τρίπολη και μετά την προπόνηση ακόμη μία ώρα για το δρόμο της επιστροφής!

Μπορεί η Βασιλική και ο Άρης Σταθακόπουλος να αγαπούν τόσο πολύ τον αθλητισμό, τόσο ώστε να έρχονται στην Τρίπολη καθημερινά για μία – μιάμιση ώρα προπόνησης, αλλά χωρίς τις αντοχές και την ανταπόκριση των γονέων τους και ειδικά του πατέρα τους πάτερ Δημήτριο Σταθακόπουλο, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να είναι εφικτό! Σχεδόν καθημερινά (και αν ακουγόμαστε υπερβολικοί θα γράψουμε τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα) ο πάτερ Δημήτριος θα οδηγήσει συνολικά δύο ώρες ώστε να δώσει τη δυνατότητα στα παιδιά του να κάνουν αυτό που αγαπούν. Σε ερώτηση μας για το πώς αντέχει να κάνει κάτι τέτοιο τόσο συχνά, ο ίδιος μας απάντησε ότι απλά θέλει τα παιδιά του να μεγαλώσουν κοντά στον αθλητισμό και τις αξίες του και μέσα από αυτόν να εξελιχθούν πρώτα απ’ όλα σε σωστούς ανθρώπους!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει δίπλα μας παιδιά στις καφετέριες, στους δρόμους και στα σχολεία να λένε μεταξύ τους: «Που να πηγαίνω τώρα στάδιο προπόνηση, άσε… βαριέμαι!» και το σπίτι τους να βρίσκεται μόλις 5-10 λεπτά με τα πόδια από το στάδιο ή το γήπεδο! Κι όμως την ίδια ώρα κάποια άλλα παιδιά και τι δεν θα έδιναν προκειμένου να έχουν έναν χώρο άθλησης ή ένα σύλλογο κοντά στο σπίτι τους! Κι αν δεν έχουν, να είναι αναγκασμένα να ταξιδεύουν δύο τουλάχιστον ώρες σχεδόν ημερησίως σε κακό επαρχιακό δίκτυο ούτως ώστε να κάνουν μία με μιάμιση ώρα προπόνησης! Άλλα παιδιά στην ηλικία τους κάτι τέτοιο δεν θα σκέφτονταν να το κάνουν (όπως και κάποιοι άλλοι πατεράδες), αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι αξίες του αθλητισμού στα μάτια και το μυαλό τους… σημαίνουν πολύ περισσότερα!

Η δική μας «κουβέντα» με αυτά τα παιδιά…

Την ευκαιρία που μας παρουσιάστηκε την βρήκαμε «κλέβοντας» δέκα λεπτά από τον πολύτιμο είναι αλήθεια χρόνο της Βασιλικής και του Αριστείδη, προκειμένου να μιλήσουμε γι’ αυτή την καθημερινή τους ταλαιπωρία, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα να προπονούνται με έναν σύλλογο στο αγαπημένο τους άθλημα! Το λιγότερο άλλωστε που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν αυτή η σύντομη συζήτηση μαζί τους. Μία κουβέντα που επιβεβαίωσε τις υποψίες μας για τη μεγάλη τους αγάπη για το μπάσκετ και τον αθλητισμό. Δεν θα κουράσουμε άλλα με σειρές λέξεων και προτάσεων, αλλά απλά θα αφήσουμε ως επίλογο την κουβέντα που κάναμε μαζί τους στο κλειστό γυμναστήριο του ΔΑΚ Τρίπολης.

Καταρχάς να συστηθούμε έτσι; Τα ονόματά σας;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Βασιλική Σταθακοπούλου.

ΑΡΗΣ: Αριστείδης Σταθακόπουλος.

Και που είναι η μόνιμη κατοικία σας;

ΑΡΗΣ: Λευκάσιο Κλειτορίας.

Λευκάσιο Κλειτορίας το οποίο απέχει από την Τρίπολης πόση ώρα με το αυτοκίνητο;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Μία ώρα!

Μία ώρα να πάτε και μία ώρα να γυρίσετε…

ΑΡΗΣ: Ναι ακριβώς…

Είσαστε και αθλητές εδώ των τοπικών συλλόγων της Τρίπολης. Εσύ Βασιλική είσαι με την Άμιλλα και εσύ Άρη προπονείσαι με τον Απόλλωνα Τρίπολης. Από τη μία βλέπουμε ότι για να μπείτε στη διαδικασία να κάνετε αυτό το ταξίδι για να προπονηθείτε με κάποιους συλλόγους και να ασχοληθείτε με το αγαπημένο σας σπορ και κατ’ επέκταση με το μπάσκετ νομίζω ότι έχετε μεγάλη αγάπη για το άθλημα. Έτσι δεν είναι;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Ναι! Πάρα πολύ!

Πείτε λίγα λόγια για το κλίμα στην ομάδα που βρίσκεται ο καθένας. Πως βλέπετε την προετοιμασίας σας και την προπόνηση…

ΑΡΗΣ: Στο Απόλλωνα είναι μία χαρά το κλίμα. Είμαστε καλά και ενωμένοι μεταξύ μας. Είναι μια χαρά και πιστεύω πως θα τα πάμε καλά φέτος.

Άλλωστε Άρη εσύ στον Απόλλωνα είσαι δεύτερο χρόνο και νομίζω ότι είσαι ακόμη πιο εξοικειωμένος.

ΑΡΗΣ: Ναι έτσι είναι…

Εσύ Βασιλική ως πιο μικρή έχει πάρει από νωρίς ζεστά το άθλημα και νομίζω ότι οι απαιτήσεις εκεί στο σύλλογο είναι μεγάλες. Έτσι δεν είναι;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Τώρα έχει περισσότερη δυσκολία, γιατί είμαι πλέον στις κορασίδες και πάμε για πιο δυνατά πράγματα στη συνέχεια.

Είσαι πιο εξοικειωμένη με την κούραση από τη στιγμή που σου αρέσει το μπάσκετ όμως έτσι…;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Ναι πάρα πολύ!

Το σχολείο σας που είναι;

ΑΡΗΣ: Στην Κλειτορία.

Και από το σπίτι σας πόση ώρα κάνετε περίπου με το αυτοκίνητο;

ΑΡΗΣ: Πρέπει να μετακινηθούμε με το αυτοκίνητο…

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Είναι περίπου δέκα λεπτά.

Δέκα λεπτά από το σχολείο να γυρίσετε σπίτι και από εκεί μία ώρα για προπόνηση στην Τρίπολη και άλλη μία ώρα πίσω στο σπίτι… Έτσι δεν είναι;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Ναι έτσι είναι;

Σας κουράζει σίγουρα αυτό, αλλά αποζημιώνεστε με το ότι ασχολείστε με τον αθλητισμό…

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Ναι έτσι είναι και αποζημιωνόμαστε πάρα πολύ. Ελπίζουμε να καταφέρουμε να προχωρήσουμε!

Περιγράψτε μου το ημερήσιο πρόγραμμα σας μία μέρα που έχετε σχολείο και προπόνηση…

ΑΡΗΣ: Ξεκινάμε το πρωινό από τις 06:40 που ξυπνάμε για το σχολείο. Πηγαίνουμε γύρω στις οκτώ παρά. Γυρίζουμε το μεσημέρι στο σπίτι και τρώμε το μεσημεριανό. Στη συνέχεια διαβάζουμε τα μαθήματα μας και τις εργασίες που έχουμε για το σπίτι και μετά ξεκινάμε με τα πράγματά μας για την Τρίπολη, όπου και κάνουμε τις προπονήσεις μας.

Αναλόγως βέβαια πότε είναι οι προπονήσεις σας. Αν είναι μεσημέρι ή αν είναι βράδυ. Γιατί κάποιες φορές έχετε και αργά το βράδυ και έρχεστε στο σπίτι αργά τα μεσάνυχτα σπίτι…

ΑΡΗΣ: Γύρω στις 12 η ώρα…

ΑΡΚΑΔΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ – Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014.

Και μετά κανονικά την επόμενη μέρα σχολείο κανονικά…

ΑΡΗΣ: Ναι.

Γενικά έχετε τη δυνατότητα στο χωριό σας μια μέρα να προπονηθείτε; Γιατί βλέπω σας αρέσει πολύ το μπάσκετ…

ΑΡΗΣ: Στο χωριό μας στην πλατεία υπάρχει μία μπασκέτα, αλλά ξέρετε τώρα ότι δεν είναι όπως είναι εδώ στο κλειστό γυμναστήριο. Ένα καλό μέρος για προπονήσεις είναι στη Κλειτωρία στο σχολείο μου στο κλειστό.

Εκεί υπάρχουν συνθήκες να γυμναστείτε έστω την ώρα της γυμναστικής;

ΑΡΗΣ: Ναι, ναι…

Από εκεί και πέρα η δική σας επιθυμία όσον αφορά τη φετινή χρονιά από αθλητικής άποψης ποια είναι;

ΑΡΗΣ: Εγώ εύχομαι να πάμε μια χαρά φέτος. Να μην έχουμε κανένα πρόβλημα με τραυματισμούς και αν πάει καλά η χρονιά να ανέβουμε ακόμη και κατηγορία.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Κι θα πάω κάτι ανάλογο με τον αδερφό μου και ελπίζω κάποια στιγμή να ανέβω πολύ ψηλά…!

Θα ήθελα να μου κάνετε ένα σχόλιο για το πόσο σημαντικό είναι να ασχολείστε με τον αθλητισμό και να θυσιάζετε πράγματα γι’ αυτόν, γιατί κάποια άλλα παιδιά έχουν τη δυνατότητα κάθε μέρα να βρίσκονται δίπλα στο γήπεδο. Θα τους συμβουλεύατε να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ: Ναι, ναι! Πάρα πολύ!

ΑΡΗΣ: Απολύτως! Αξίζει στο έπακρο!

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here