Ο Παναρκαδικός άραγε «αγαπήθηκε» ή «μισήθηκε» περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα στην Αρκαδία;

1
742

Σαν απλός φίλαθλος που έχει διαβάσει τόσα για τον Παναρκαδικό, έχει ακούσει τρομερές ποδοσφαιρικές ιστορίες, έχει ζήσει με την ιδιότητα εκπροσώπου των τοπικών Μέσων από το ρεπορτάζ ξεχωριστές στιγμές και εν τέλει έχει μια πολύχρονη παρουσία στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, «ζώντας» τις δραματικές εξελίξεις στο σύλλογο τις τελευταίες ημέρες προβληματίζομαι έντονα και αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα…

Πως γίνεται ένα ιστορικό σωματείο 93 περίπου χρόνων με τόσες σπουδαίες στιγμές όπως ο Παναρκαδικός, με τόσες χιλιάδες ανθρώπων να εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με την πορεία αυτού του συλλόγου όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, να καταλήγει με 20-25 μέλη σε Γενική Συνέλευση πασχίζοντας να βρουν λύση μόνοι τους στο διοικητικό «αδιέξοδο» της ομάδας.

Σ’ ένα διοικητικό «αδιέξοδο» που δεν προκλήθηκε μετά από μια κακή χρονιά με πολλά οικονομικά προβλήματα, υποβιβασμούς και χρέη προς κάθε κατεύθυνση, όπως είχε βιώσει ο σύλλογος στο παρελθόν, αλλά μετά από μια σεζόν στην οποία η ομάδα ούτε χρωστάει επί της ουσίας, ολοκληρώνοντας μια εξαιρετική χρονιά στην Γ’ Εθνική κατηγορία.

Αναρωτιέμαι πως γίνεται η ομάδα να πασχίζει να αναδείξει ένα νέο Διοικητικό Συμβούλιο και η αδιαφορία να «ξεχειλίζει» από παντού. Μόνο 15-20, μετά βίας 25 μέλη στη Γενική Συνέλευση στο σύνολο των επαναλαμβανόμενων διαδικασιών που προσπαθούσαν να βρουν λύση. Σαν φίλαθλος αναρωτήθηκα… Μα καλά τόσος κόσμος τόσες δεκαετίες βρισκόταν στο πλευρό της ομάδας. Καμάρωνε για τον Παναρκαδικό. Έφτανε στο σημείο να διατυμπανίζει επώνυμα από εδώ από εκεί την αγάπη του για την ομάδα. Μάλιστα κάποιοι εξ’ αυτών εξέφραζαν και επώνυμα την «εξυπνάδα» ότι «στην Τρίπολη η ομάδα είναι μια και είναι ο Παναρκαδικός» βγάζοντας οπαδικά αισθήματα, αλλά τις τελευταίες ημέρες δεν ενδιαφέρθηκαν να δώσουν καν παρουσία σε μια Γενική Συνέλευση της ομάδας. Δεν ενδιαφέρθηκαν να εκφράσουν το δικό του προβληματισμό και να καταθέσουν μια προσωπική σκέψη και πρόταση, η οποία κανείς δεν ξέρει, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη στο «αδιέξοδο» στο οποίο βρίσκεται η ομάδα του «τριφυλλιού»! Κάποιοι δε από αυτούς έχουν χρόνια ακόμη και να παρακολουθήσουν από κοντά στο γήπεδο την προσπάθεια της ομάδας πληρώνοντας εισιτήριο.

Παραπάνω από πολλές εκατοντάδες παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, απ’ αυτούς που έζησαν καλές στιγμές στον Παναρκαδικό και έχουν περισσότερα καλά να θυμούνται, δεν έδωσαν παρουσία σε μια Γενική Συνέλευση για να εκφράσουν απλά τη δική τους πολύτιμη σκέψη, πρόταση, άποψη, κριτική ή παράπονο προς τα μέλη της Γενικής Συνέλευσης (γιατί η ομάδα αυτή τη στιγμή διοικητικά είναι ακέφαλη), πέρα ελαχίστων εξαιρέσεων μετρημένων με τα δάχτυλα του ενός χεριού…

Σαν απλός φίλαθλος αναρωτιέμαι πως η ιστορία 93 περίπου χρόνων ενός συλλόγου, μπορεί να «αμαυρώνεται» σε μια πολύ δύσκολη «καμπή» για την ύπαρξη του συλλόγου, από την «αδιαφορία» ή την απαξίωση προς την ομάδα ανθρώπων που κατά τα άλλα δηλώνουν «Παναρκαδικοί». Κι αυτό όχι για λόγους εμπάθειας στον ίδιο σύλλογο, αλλά για προσωπικές διαφορές, διαφορετικές απόψεις και κάθε είδους αντιπαραθέσεις του παρελθόντος. Για λόγους που ουσιαστικά μπαίνουν πάνω από την αγάπη τους για τον ίδιο το σύλλογο και τη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος.

Για τρεις Γενικές Συνελεύσεις η ομάδα χωρίς οικονομικές εκκρεμότητες ήταν «εν λευκώ» στη διάθεση οποιουδήποτε επιθυμούσε να αναλάβει της τύχες της, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να «ρίξει» λεφτά από την τσέπη του, αλλά να εκφράσει με άλλους τρόπους την αλληλεγγύη του στην σοβαρή «περιπέτεια» στην οποία βιώνει αυτή τη στιγμή ο σύλλογος. Κι όμως δεν βρέθηκε ούτε ένας να εκδηλώσει ενδιαφέρον για το διοικητικό σχήμα έστω και με προϋποθέσεις! Επί τρεις εβδομάδες δόθηκε η δυνατότητα στον οποιοδήποτε αγαπά το σύλλογο να δηλώσει παρουσία στη Γενική Συνέλευση και να εκφράσει τη δική του άποψη και δικές τους προτάσεις, αλλά δεν εμφανίστηκαν παρά κάποιοι δεκάδες.

Τόσοι πανηγυρισμοί, τόσες συγκινήσεις, τόσα χαμόγελα και αγωνία και στην πιο δύσκολη στιγμή ίσως της ιστορίας του συλλόγου, απλά… «σιγή».

Τελικά ο Παναρκαδικός σ’ αυτά τα 93 χρόνια ιστορίας του αποδεικνύεται τελικά ότι «αγαπήθηκε» ή «μισήθηκε» περισσότερο από κάθε άλλο σύλλογο στην Αρκαδία…;

Υ.Γ. 1
Χωρίς «ενωτικό» κλίμα και κυρίαρχο μήνυμα στην πράξη ότι ο Παναρκαδικός είναι πάνω από πρόσωπα και προσωπικούς εγωισμούς, ο σύλλογος δεν θα έχει μέλλον και ελπίδες επιβίωσης!

Υ.Γ. 2
Όσες φορές στη διάρκεια της ιστορίας του Παναρκαδικού, την ομάδα ανέλαβαν διοικητικά πρόσωπα για δικά τους συμφέροντα, ακολούθησαν σοβαρές «περιπέτειες» στο σύλλογο που ευτυχώς μέχρι σήμερα δεν τον «αφάνισαν». Ταυτόχρονα αν στη διάρκεια της ιστορίας του Παναρκαδικού δεν υπήρχαν άνθρωποι που βοήθησαν με διάφορους τρόπους λιγότερο ή περισσότερο σε δύσκολες στιγμές ο σύλλογος σήμερα δεν θα υπήρχε στον ποδοσφαιρικό χάρτη της χώρας.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Έχετε δίκιο που πήγε αυτή η αγάπη για την ιστορικοτερη ομάδα της Αρκαδίας και όχι μόνο; Άρα τελικά μόνο στα λόγια είμαστε Παναρκαδικος. Τώρα σας θέλω όλους ενωμένους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here